YasH_KinG

Kiedy ludzie mówią o AI na blockchainie, rozmowa często skacze od razu do szybkości, automatyzacji lub skali. Ale moim zdaniem to drugorzędne problemy. Pierwszym problemem — a tym, z czym wiele architektur cicho się zmaga — jest ryzyko.

Specyficznie:
*Kto działa?
*Kto płaci?
*A co się dzieje, gdy coś pójdzie nie tak?

Architektura blockchain Kite’a jest interesująca, ponieważ nie traktuje tożsamości i płatności jako izolowanych komponentów technicznych. Traktuje je jako wzajemnie zależne powierzchnie ryzyka, które muszą być projektowane razem. To ujęcie wyjaśnia wiele decyzji architektonicznych Kite’a.

Kiedy ludzie mówią o płynności w DeFi, rozmowa zazwyczaj jest przedstawiana jako pozytywna z definicji. Więcej płynności oznacza lepsze rynki, płynniejsze wykonanie, silniejszą pewność. Ale to ujęcie pomija niewygodne pytanie: co się dzieje, gdy płynność porusza się szybciej, niż struktura może to znieść?

Moim zdaniem, nieustrukturalizowana płynność jest jednym z najbardziej niedocenianych ryzyk w DeFi. Nie dlatego, że sama płynność jest niebezpieczna, ale dlatego, że gdy kapitał przepływa bez ograniczeń, dyscypliny czy koordynacji, cicho gromadzi systemową kruchość. Falcon Finance jest zbudowane wokół tej dokładnej obserwacji.

Kiedy ludzie mówią o agentach AI dokonujących transakcji na łańcuchu, dyskusja zazwyczaj od razu przechodzi do prędkości, automatyzacji lub opłat. Tożsamość jest traktowana jako sprawa drugorzędna — coś, co można poprawić później za pomocą portfeli, podpisów lub uprawnień.

Kite przyjmuje przeciwne podejście.

Ich założenie jest proste, ale niewygodne: większość ryzyk w systemach autonomicznych nie pochodzi z błędów wykonania, lecz z zamieszania tożsamości. Kto działa, w czyim imieniu, jak długo i pod jakim autorytetem to pytania, na które tradycyjne blockchainy nigdy nie były zaprojektowane, aby odpowiedzieć w sposób klarowny.

Kiedy ludzie mówią o długoterminowym kapitale w DeFi, często redukują dyskusję do zablokowań, zachęt lub harmonogramów zarządzania. To ujęcie pomija kluczową kwestię. Długoterminowy kapitał nie jest cierpliwy, ponieważ jest zablokowany. Jest cierpliwy, ponieważ system, do którego wchodzi, nie zmusza go do reakcji.

Falcon Finance jest kompatybilny z długoterminowym kapitałem dokładnie dlatego, że usuwa wiele strukturalnych bodźców, które zwykle popychają kapitał w kierunku krótkoterminowego zachowania.

Moim pierwszym spostrzeżeniem jest to, że Falcon nie traktuje czasu jako zasobu do wykorzystania. Większość systemów o wysokiej wydajności implicitnie zakłada, że kapitał przybędzie, szybko wydobędzie wartość i wyjdzie. Ich architektura jest zoptymalizowana pod kątem prędkości. Architektura Falcona jest zoptymalizowana pod kątem przetrwania.

Wysoka APY stała się najbardziej efektywnym mechanizmem rozpraszającym w DeFi.

Kompresuje złożone systemy do jednej liczby i przekonuje użytkowników, że wydajność można ocenić bez zrozumienia struktury, przepływu ryzyka lub zachowania długoterminowego. Większość protokołów nie ukrywa tego faktu; aktywnie projektują wokół tego. Jeśli zysk wydaje się wystarczająco wysoki, wszystko inne staje się drugorzędne.

Falcon Finance jest interesujący właśnie dlatego, że nie jest stworzony, aby konkurować w tym zakresie.

Moim pierwszym spostrzeżeniem jest to, że Falcon nie próbuje naprawić wyniku, który użytkownicy ścigają, ale warunki, które sprawiają, że te wyniki są kruche. Protokoły o wysokiej APY optymalizują przyciąganie kapitału w krótkim okresie. Falcon optymalizuje zachowanie systemu, gdy zachęty słabną, płynność się zmienia, a uwaga znika. To są bardzo różne cele projektowe i produkują bardzo różne architektury.

Kiedy ludzie mówią o zaufaniu w systemach on-chain, zazwyczaj mają na myśli jedną rzecz: czy transakcja zostanie wykonana zgodnie z oczekiwaniami. W przypadku transakcji napędzanych AI ta definicja staje się niebezpiecznie niekompletna. Pytanie nie brzmi już tylko, czy kod działa poprawnie, ale czy podmiot działający przez kod powinien w ogóle mieć prawo do działania, pod jakimi ograniczeniami i z czyją autorytetą. Architektura Kite jest zbudowana wokół tej zmiany, traktując zaufanie nie jako wynik boolean, ale jako warunkową cechę, którą należy nieprzerwanie egzekwować.