token loken

Tylko 12% publicznych ofert tokenów (ICO) w 2025 roku pozostaje opłacalnych dla inwestorów. Spośród 533 przeprowadzonych token sale tylko 63 projekty notowane są powyżej ceny początkowej, co czyni ten rok jednym z najbardziej nieudanych w historii przemysłu kryptowalutowego.

Największe porażki roku
Największą pod względem pozyskanych środków okazała się sprzedaż tokenów platformy Pump.fun, która zebrała rekordowe 600 mln $. Mimo fenomenalnego sukcesu w pozyskiwaniu kapitału, token PUMP wykazał słabe wyniki dla inwestorów. W szczycie rentowność wynosiła 2,19x od ceny początkowej, jednak obecnie projekt notowany jest poniżej ceny emisji z rentownością zaledwie 0,48x.

W teorii inwestycje wyglądają prosto: dochód jest reinwestowany, kapitał rośnie, włącza się procent składany, a z czasem ekspONENTA robi swoje. Na wykresach wygląda to pięknie i przekonująco. Ale w praktyce u większości ten efekt się nie ujawnia - nie z powodu błędów, a z powodu skali.

Reakcje nakładają się na siebie, uwaga się rozprasza, struktura staje się hałaśliwa.
Cisza działa inaczej. Nie wspiera nadmiernej aktywności i nie reaguje na słabe bodźce. W rezultacie system stopniowo pozbywa się zbędnych ruchów.
Ten proces nie wygląda na nagłą zmianę. Zachodzi powoli i prawie niezauważalnie. Zainteresowanie słabnie tam, gdzie nie ma wewnętrznej podstawy, a utrzymuje się tam, gdzie struktura jest stabilna.

Objętości się zmniejszają, zmiany stają się mało zauważalne, znane metryki wyglądają statycznie.
Ale metryki zawsze rejestrują już to, co się wydarzyło. Nie opisują procesu, a odzwierciedlają jego wynik. Formowanie struktury zaczyna się wcześniej, niż to staje się mierzalne.

W takich fazach uwaga przesuwa się z cyfr na formę zachowania. Jakie ruchy znikają jako pierwsze, gdzie reakcja maleje, jakie obszary tracą znaczenie. Te oznaki rzadko przyciągają masowe zainteresowanie.

Objętości się zmniejszają, zmiany stają się mało zauważalne, znane metryki wyglądają statycznie.
Ale metryki zawsze rejestrują już to, co się wydarzyło. Nie opisują procesu, a odzwierciedlają jego wynik. Formowanie struktury zaczyna się wcześniej, niż to staje się mierzalne.

W takich fazach uwaga przesuwa się z cyfr na formę zachowania. Jakie ruchy znikają jako pierwsze, gdzie reakcja maleje, jakie obszary tracą znaczenie. Te oznaki rzadko przyciągają masowe zainteresowanie.

Reakcje są zrozumiałe, napięcie jest oczywiste, decyzje są podejmowane pod presją, ale na podstawie widocznych zmian.

Cisza działa inaczej. Brak wydarzeń tworzy poczucie pustki, które chce się wypełnić. Pojawia się impuls aktywności dla samej aktywności, bez oparcia na strukturze zachodzących wydarzeń.

Reakcje są zrozumiałe, napięcie jest oczywiste, decyzje są podejmowane pod presją, ale na podstawie widocznych zmian.

Cisza działa inaczej. Brak wydarzeń tworzy poczucie pustki, które chce się wypełnić. Pojawia się impuls aktywności dla samej aktywności, bez oparcia na strukturze zachodzących wydarzeń.

Zakresy się kurczą, reakcje na zdarzenia słabną, impulsy szybko gasną. Zewnętrznie postrzegane jest to jako brak życia, jakby system tymczasowo się wyłączył.
Ale rynek nie musi być w ciągłym ruchu. Cisza to nie zatrzymanie, a forma istnienia. W takich okresach procesy nie znikają, po prostu nie wyrażają się przez cenę tak wyraźnie, jak w aktywnych fazach.

Zakresy się kurczą, reakcje na zdarzenia słabną, impulsy szybko gasną. Zewnętrznie postrzegane jest to jako brak życia, jakby system tymczasowo się wyłączył.
Ale rynek nie musi być w ciągłym ruchu. Cisza to nie zatrzymanie, a forma istnienia. W takich okresach procesy nie znikają, po prostu nie wyrażają się przez cenę tak wyraźnie, jak w aktywnych fazach.