DieX14

Dyskusje na temat blockchaina zazwyczaj zaczynają się od metryk.
TPS. Opóźnienie. Koszt transakcji.
Ale powszechna adopcja nie łamie się z powodu niewystarczającej TPS. Łamie się, ponieważ systemy są trudne do obsługi na dużą skalę.
Pozycjonowanie Vanara nie dotyczy bycia najszybszym łańcuchem w izolacji. Chodzi o to, aby był użyteczny dla marek, które już obsługują miliony użytkowników.
To bardzo inny cel.
Prawdziwym ograniczeniem nie jest prędkość — to tarcie
Platformy gamingowe nie zawodzą, ponieważ bloki zajmują 2 sekundy. Zawodzą, gdy proces wprowadzania wydaje się skomplikowany.

Przez długi czas oceniałem L1 tak, jak robi to większość ludzi.
Ile transakcji na sekundę?
Jak tanio?
Jak skalowalny?
Jeśli liczba była wystarczająco duża, wydawała się imponująca.
Jeśli opłaty były wystarczająco niskie, wydawało się użyteczne.
To było proste.
Im więcej czasu spędzałem na rzeczywistym przyglądaniu się infrastrukturze DeFi, tym bardziej te liczby zaczynały wydawać się… niekompletne.
Ponieważ nie każdy system się psuje z powodu braku przepustowości.
Niektóre systemy się psują z powodu złego timing.
A czas w finansach nie jest detalem kosmetycznym.
To cała gra.

Przez chwilę myślałem, że gotowość AI po prostu oznacza:
Szybki łańcuch.
Tanie transakcje.
Dobre narzędzia.
Ale im więcej patrzę, jak systemy AI faktycznie działają, tym mniej jestem przekonany, że prędkość jest głównym wąskim gardłem.
AI nie tylko korzysta z infrastruktury.
To zależy od tego.
A zależność zmienia standard.
Systemy AI nie lubią tarcia
Ludzie tolerują tarcia.
Ponownie próbujemy transakcji.
Odświeżamy strony.
Czekamy na potwierdzenia.
Agenci AI nie myślą w ten sposób.
Jeśli system jest nieprzewidywalny — w opłatach, realizacji, ostateczności — nie „adaptuje emocjonalnie.”

Przez chwilę zakładałem, że każdy szybki L1 może obsłużyć AI.
Niskie opłaty? Dobrze. Wysoki TPS? Jeszcze lepiej.
Ale im więcej o tym myślę, tym mniej jestem przekonany.
Systemy AI nie tylko wysyłają transakcje.
Pamiętają. Rozumują. Wyzwalają działania. Automatycznie ustalają wartość.
Jeśli sieć traktuje to jako dodatki, system kończy jako zszyty razem.
A zszyte systemy łamią się pod presją.

Gdzie większość infrastruktury czuje się przyspawana
Wiele sieci czuje się tak:
Warstwa podstawowa → stworzona dla ludzi
AI → nałożone na siebie

Był czas, kiedy utożsamiałem aktywność w zarządzaniu z siłą.
Częste propozycje. Ciągłe dostosowywanie parametrów. Awaryjne głosowania. Gorące debaty.
Czuło się żywe. Czuło się zdecentralizowane. Czuło się responsywne.
Teraz nie jestem już tego taki pewny.
Po kilku cyklach zacząłem zauważać coś niekomfortowego:
Jeśli system musi decydować zbyt często, może projekt pod spodem nie jest wystarczająco stabilny.
Zmęczenie decyzyjne jest realne — nawet na łańcuchu
Zarządzanie brzmi czysto w teorii.
Posiadacze tokenów głosują. Walidatorzy się dostosowują. Protokół się adaptuje.

Z czasem zrozumiałem coś nieprzyjemnego.
Większość projektów blockchainowych nie eliminuje ryzyka.
Rozkładają je na założenia.
Załóżmy, że walidatory nie będą źle koordynować.
Załóżmy, że zarządzanie może działać szybko pod presją.
Załóżmy, że portfele radzą sobie z przypadkami brzegowymi.
Załóżmy, że aplikacje abstrahują od zmienności.
Indywidualnie, każda z założeń wydaje się rozsądna.
Łącznie tworzą sieć zależności.
A sieci zależności zawodzą w klastrach.
Budżet założeń to rzeczywiste ograniczenie.
Każdy protokół ma „budżet założeń”.

Dlaczego najlepsza infrastruktura wydaje się cicha?
Nie zauważyłem tego na początku, ale z czasem stało się to trudne do zignorowania.
Systemy, które mnie stresują, nie są wolne.
To oni są głośni.
Ciągłe aktualizacje.

Głosowania w sprawach zarządzania co dwa tygodnie.
„Tymczasowe” konfiguracje, które w jakiś sposób stają się trwałe.
Pulpity, które wydają się być potrzebne, aby pozostawić otwarte na wszelki wypadek.
W pewnym momencie ten hałas zaczyna wydawać się ryzykiem.
Ukryty koszt, o którym nikt nie mówi
Wiele blockchainów wygląda na stabilne na papierze.
Ale operacyjnie są wyczerpujące.

Kiedyś myślałem, że aktywne zarządzanie to siła.
Więcej propozycji oznaczało postęp.
Szybsze zmiany oznaczały zdolność do adaptacji.

Stałe dostosowywanie oznaczało, że system był żywy.
Po kilku cyklach to przekonanie nie miało sensu.
To, co faktycznie doświadczyłem, to zmęczenie.
Za każdym razem, gdy uruchamiane jest zarządzanie, ktoś musi przerwać to, co robi, i się tym zająć.
Programiści wstrzymują wdrożenia.
Integratory ponownie sprawdzają założenia.
Zespoły ryzyka ponownie uruchamiają modele.
Użytkownicy przeglądają ogłoszenia, mając nadzieję, że nic się nie popsuje.
Żadne z tego nie pojawia się na wykresach TPS.

Mój sposób patrzenia na blockchainy zmienił się bardzo na przestrzeni czasu.
Dawniej skupiałem się na tym, co może zrobić łańcuch.
Więcej przepustowości, więcej elastyczności, więcej pokręteł do obrotu.
Teraz głównie zauważam, co system prosi mnie o zarządzanie.
I szczerze mówiąc, to tam większość łańcuchów mnie traci.
Gdzie ryzyko zwykle się pojawia (i dlaczego to problem)
W wielu projektach ryzyko nie znika.
Po prostu się porusza.
Zmienność gazu staje się czymś, co aplikacje próbują wygładzić.
Założenia dotyczące reorganizacji stają się czymś, o czym portfele cię ostrzegają.
Zmiany w zarządzaniu stają się czymś, co integratorzy nieustannie monitorują.