Patrząc na Walrus z perspektywy inżynieryjnej, to, co wyróżnia się, to celowe rozdzielenie odpowiedzialności za przechowywanie danych od logiki wykonywania. WAL nie jest traktowany jako pasywny token opłaty, ale jako część mechanizmu opieki, która przypisuje, cenę i kontroluje dostępność danych w czasie. To ma znaczenie na Sui. Obiekty się przemieszczają, weryfikatory się zmieniają, a wykonywanie jest zoptymalizowane pod kątem szybkości. Walrus pozycjonuje się poniżej tej aktywności jako wolniejszy, bardziej świadomy warstwy, zoptymalizowana pod kątem trwałego przechowywania, a nie natychmiastowości.
Wybór architektoniczny, polegający na umocnieniu zobowiązań przechowywania w epokach, jest istotny. Przyjmuje się, że dane o długim cyklu życia nie mogą polegać na nieprzerwanym założeniu. Zamiast tego odpowiedzialność jest obracana, ponownie ceniona i ciągle ponownie weryfikowana. To jest bliższe myśleniu o infrastrukturze niż typowy projekt kryptowalut, gdzie trwałość często jest domniemana, a nie inżynieryjnie zaprojektowana.
Walrus również korzysta z równoległości Sui, nie przejmując jednak jego niestabilności. Wykonywanie może skalować się i gwałtownie wzrastać, podczas gdy przechowywanie pozostaje przewidywalne. To rozdzielenie jest subtelne, ale właśnie to pozwala WAL działać jako zasób koordynacyjny, a nie abstrakcja spekulacyjna. Protokół wydaje się zaprojektowany, by przetrwać zmiany operatorów, zmienność obciążenia i długie okresy czasu, które są prawdziwymi obciążeniami rozproszonego przechowywania.
