Gdy większość uwagi przeszła dalej, a reflektor jest gdzie indziej, to właśnie wtedy infrastruktura zostaje sprawdzona na prawdziwość. WAL wydaje się zaprojektowany właśnie na tę fazę, nie na emocje tygodnia debiutu, ale na spokojne lata, które następują. Obietnice przechowywania danych są łatwe do złożenia na początku, gdy dane są świeże, a użytkownicy aktywni. Stają się trudniejsze, gdy zespoły się zmieniają, aplikacje są wyłączone, a pierwotny kontekst zanika. Pozostaje jedynie obowiązek zapewnienia długotrwałego dostępu do danych, ich integralności i możliwości weryfikacji, nawet gdy przestały być modne.
To nieprzyjemna część dezentralizowanego przechowywania danych, o której rzadko się mówi. Danych nie starzeją się naturalnie. Węzły opuszczają sieć. Incentywy się zmieniają. Koszty się kumulują. Walrus wydaje się świadomie przyjąć tę rzeczywistość od samego początku. WAL znajduje się w systemie, gdzie odpowiedzialność jest ograniczona czasowo, gospodarczo wymuszona i ciągle odnawiana, a nie założona na zawsze. To ma znaczenie, ponieważ długoterminowa niezawodność zależy nie od optymizmu, ale od projektowania z indyferencją.
Jeśli Walrus działa, spełnia swoje zadanie nawet wtedy, gdy nikt już nie patrzy. Gdy panele monitoringu są ciche. Gdy nikt nie twiee aktualizacji. Gdy świat już przeszedł do następnej historii. Dotrzymanie obietnicy w tym momencie jest trudniejsze i ważniejsze niż w momencie szczytowego zainteresowania.
