#Walrus istnieje, ponieważ nowoczesne łańcuchy bloków napotykają strukturalny limit, którego optymalizacje wykonania samodzielnie nie mogą naprawić: ciężar danych. Gdy aplikacje rozwijają się w kierunku gier, grafów społecznościowych, procesów AI i dużych stanów na łańcuchu, przechowywanie i pobieranie dużych obiektów bezpośrednio na warstwach wykonania staje się nieefektywne, kosztowne i niezrównoważone. Walrus został specjalnie zaprojektowany, aby wchłonąć tę presję.
Projekt jest rozwijany w ekosystemie Mysten Labs, tej samej organizacji, która stworzyła Sui. To ma znaczenie, ponieważ Walrus to nie eksperymentalny dodatek; jest częścią szerszej wizji architektonicznej, w której wykonanie i przechowywanie są celowo rozdzielone. Zespół założycielski pochodzi z głębokich doświadczeń w inżynierii systemów i kryptografii, mając wcześniejsze doświadczenie w budowaniu rozproszonych baz danych i systemów konsensusu o wysokiej przepustowości. Ta kwalifikacja odbija się w priorytetach projektu Walrus: poprawności, weryfikowalności i długoterminowej operatywności.
Technicznie Walrus to dezentralizowany, weryfikowalny protokół przechowywania blobów. Zamiast zmuszać duże obiekty danych do umieszczania w łańcuchach bloków, Walrus przechowuje je poza warstwą wykonania, zachowując kryptograficzne gwarancje dostępności i integralności. Dane są kodowane, rozprowadzane na węzłach przechowywania i odwołujące się do dowodów, które kontrakty inteligentne mogą zweryfikować. Pozwala to aplikacjom zachować dostępność dużych zasobów — mediów, zbiorów danych, stanów gier, danych wejściowych AI — bez nadmiernego obciążania przestrzeni blokowej.
Kluczowym rozwiązaniem projektowym jest traktowanie przechowywania jako trwałej infrastruktury, a nie tymczasowego buforowania. Obiekty mają być przechowywane przez długie okresy, z ekonomicznymi motywacjami skierowanymi na trwałość, a nie krótkoterminową przepustowość. Jest to krytyczne dla aplikacji, które zależą od danych historycznych, a nie tylko od aktualnego stanu.
